"Λίγες γραμμές... έτσι...", για να υπάρχουν στο χαρτί και στην αιωνιότητα, εδώ και μέρες με περίμεναν να τις
παραλάβω, να τις διαβάσω, να συγκινηθώ, να ευχηθώ και να ευχαριστήσω την Λαμπρινή Τζούρκα, για την
μεγάλη τιμή να μου χαρίσει, τα πρώτα της γραπτά βήματα.
Λόγια ψυχής, απλά, καθάριου ανθρώπου, με αφορμή μια όμορφη φωτογραφία, σ' αφήνουν να ταξιδέψεις
βαθύτερα και να φτάσεις ακόμα, κι εκεί που δεν μπορείς!
Λεπτεπίλεπτες οι επιλογές των θεμάτων, όλα επίκαιρα, όλα γύρω απ' την ελπίδα, την αγάπη, το όνειρο, το
χθες, το παρόν, το αναμενόμενο άγνωστο αύριο, πότε αισιόδοξα και πότε μελαγχολικά, θες δε θες, σε
παρασύρει μέσ' τις λέξεις της και τα αποσιωπητικά της.
Τα πολλαπλά θαυμαστικά και ερωτηματικά θυμίζουν παιδί που βλέπει αλλιώς την ζωή και αρνείται να μεγαλώσει,
μη θέλοντας να την πληγώσει ή να πληγωθεί και η ίδια.
Όλα θυμίζουν Λαμπρινή, όπως την γνωρίσαμε μέσα απ' τα bloggs της, κι όσοι τυχεροί την γνώρισαν από κοντά,
είναι βέβαιο πως θα της αναγνωρίσουν τον τίτλο της ποιήτριας, θα χαρούν με την χαρά της και θα της
ευχηθούν τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ, γιατί τα ΑΞΙΖΕΙ!
"ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ, ΛΑΜΠΡΙΝΗ!"
και
"Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ"!
Υγ. Στην Ευαγγελίστρια της Νέας Ιωνίας Βόλου, με πάνε πάντα, σημαντικά θέματα.
Αυτή την φορά ήταν το πρώτο βιβλίο της Λαμπρινής!
Η σελίδα της, που θα βρείτε όλες τις σελίδες της, είναι
ΕΔΩ!
